Księga Przysłów, 18

1. Za żądzą idzie odludek i z każdą radą wojuje. 2. Głupi nie lubi się zastanawiać, lecz tylko swe zdanie przedstawić. 3. W ślad za występnym idzie pogarda, wraz z godnym pogardy - hańba. 4. Słowa ust ludzkich są wodą głęboką, potokiem obfitym jest źródło mądrości. 5. Niedobrze winnego popierać, krzywdząc prawego w sądzie. 6. Wargi głupiego prowadzą do kłótni, jego usta wołają o razy. 7. Usta głupiego są jego zgubą, a wargi - pułapką na jego życie. 8. Słowa donosiciela są jak smaczne kąski: zapadają do głębi wnętrzności. 9. Nawet ten, kto w pracy opieszały, jest bratem niszczyciela. 10. Potężną twierdzą jest imię Pana, tam prawy się schroni. 11. Majętność bogacza jest mocną warownią, murem wysokim w jego mniemaniu. 12. Przed upadkiem serce ludzkie się wynosi, lecz pokora poprzedza sławę. 13. Odpowiedzieć, nim się wysłucha, uchodzi za głupotę i hańbę. 14. Duch ludzki zniesie chorobę, lecz złamanego ducha któż dźwignie? 15. Serce rozumne zdobywa wiedzę, a ucho mądrych dąży do wiedzy. 16. Dar człowieka toruje mu drogę i do możnych go prowadzi. 17. Pierwszy ma rację w swej sprawie, lecz przyjdzie przeciwnik i poprawi go. 18. Losem łagodzi się spory i rozstrzyga pomiędzy możnymi. 19. Brat obrażony - trudniejszy do zdobycia niż miasto warowne, a kłótnie - jak zawory w twierdzy. 20. Owocem ust nasyci człowiek wnętrze, pożywi się plonami swych warg. 21. Życie i śmierć są w mocy języka, [jak] kto go lubi [używać], tak i spożyje zeń owoc. 22. Kto znalazł żonę - dobro znalazł i zyskał łaskę u Pana. 23. Płaczliwie prosi ubogi, a bogacz twardo go zbywa. 24. Na bliźnich polegać - to siebie zgubić, czasem przyjaciel przylgnie nad brata.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43